WERELD > ZUID-AMERIKA > PERU > Reisverhaal

 

Na 6 maanden meegereisd te hebben met 'Up with People' zoeken Kim en Nathalie het avontuur op in Zuid-Amerika voor nog eens 6 maanden. Onze dochter Kim is dan 19 en Nathalie, haar vriendin, een robuuste twintiger. Ze worden gemakkelijkshalve 'onze dochters' genoemd in het reisverhaal.
Onze dochters doorkruisten vanuit Panama achtereenvolgens Ecuador, Peru, Bolivië, Brazilië, Argentinië om te eindigen in Santiago, de hoofdstad van Chili, waar een uitgeweken broer van Nathalie woont. Ik ben stikjaloers op hen. Dit en het feit dat we onze (echte) dochter Kim in geen vier maanden gezien hebben, is de perfecte aanleiding tot een allereerste bezoek aan dit continent. Peru lijkt ons een uitstekende keuze, wat Lonely Planet (LP) omschrijft als het mooiste land van Zuid-Amerika.
In het reisverslag zijn de prijzen uitgedrukt in Sol, de peruaanse munt en soms ook in Dollars: 1 Sol is 33 eurocent en 1$ was toen ...1,10 euro. De route is aangeduid met een rood lijntje.

 

REIS NAAR PERU
Van 21 april tot 6 mei 2001

Dag 1 -----Zaterdag 21 april----- Brussel - Amsterdam -Aruba - Lima

Om 4h in de morgen uit ons piere; om 4h45 met Bart naar de luchthaven om de vlucht van 6h50 te nemen naar Amsterdam. In Schiphol wachten we twee uren vooraleer op te stappen in het vliegtuig richting Lima voor een vlucht van 15 uur met tussenlanding in Aruba, de Nederlandse Antillen. Eénmaal in de lucht spreekt de piloot sprak zijn 'klanten' toe en zegt ondermeer dat hij naar Lima vliegt in een 'rechte boog'. Toch efkes moeten nadenken wat hij daarmee bedoelt. Om de tijd te doden hebben we naast de 2 films achtereenvolgens gelezen: Humo, De Telegraaf, TV Familie, Bonanza, Flair, Libelle, Feeling en alle kruiswoordraadsels opgelost.
Op de luchthaven 'Beatrix' van Aruba mogen we een uur uit het vliegtuig om de benen te strekken: een kleine luchthaven met zeker vijf winkelkes: niet veel zaaks. Wel heet. Door het tijdsverschil van 7 uren, landen we in Lima in de vooravond van dezelfde dag. Tijdens het wachten op de bagage zien we onze dochters al zwaaien vanuit de ontvangsthal. Na 4 maanden zien we Kim terug … met dreadlocks. We moeten toch even wennen aan dit rastakopken. Niettemin krijgt ze twee stevige omhelzingen en het weerzien is emotioneel. Nathalie deelt mee in de brokken.
Onze dochters hebben reeds een hostel gevonden en een taxi daar naartoe. In de taxi ontstaat een waterval van verhalen gedurende de 45' durende rit. En Kim spreekt zowaar west-vlaams (Nathalie is van Knokke). We hebben haar moeten heropvoeden.
Bij aankomst in het hotel kruipen we direct in ons bed. Dido's Hostel noemt het (nee, niet Dildo's hotel): 12 sol pp voor de nacht.

Dag 2 -----Zondag 22 april -----Lima - Cuzco - Pisac

S'morgens nemen we de vlucht van 9h30 naar Cuzco, want in Lima hangt er alleen een smog en is er verder niets te zien (wat ons aanstaat). De dochters hebben slechts een ticket kunnen bemachtigen voor de vlucht van een uur later (59$). De taxirit naar de luchthaven kost 15 sol en net als in Indonesië is het rood licht een detail … Gelukkig is het zondagmorgen met weinig verkeer. De vlucht naar Cuzco, gelegen op 3.340 m in het Andesgebergte, is wondermooi. De lucht is helder en we zien de toppen van de Andes aan ons voorbijschuiven, alsof we ze dichtbij 'passeren'. De bus van Lima naar Cuzco zou ons een kleine twee dagen gekost hebben, nu een 1 1/2 u.
We worden opgewacht door Francisca met een bordje "Martin DATT". Ge verstaat niet hoe ze iemands naam kunnen verdraaien. Ge moet weten dat je in Peru al de trips kunt bestellen bij een lokaal reisbureau die elkaar doodconcurreren en waarvan je het kaf van het koren moet scheiden. Gelukkig bestaat de Lonely Planet (LP) die namen en richtprijzen geeft en omdat we een heel recente editie hebben, kloppen de prijzen perfect. Dus in Lima - ze rieken en zien dat je een toerist bent - zaten we al te onderhandelen over hotels en trips en stond hun contactpersoon in Cuzco ons al op te wachten met het fameuze naambordje. Dan hebben we een uur gewacht op de volgende vlucht met onze dochters en dan onderhandeld voor het vervoer naar Pisac (2.5 $ pp), onze eerste uitstap.
Pisac is een klein dorp in de Urubamba vallei, 600 m lager gelegen dan Cuzco, waar de bekende zondagse markt doorgaat op het marktplein(tje). Vanuit Cuzco rijden we over de top van een berg om dan te dalen langs de flanken van de berg met constant een adembenemend zicht op de Urubamba vallei (foto) en Pisac. Het is een zeer typisch Andesdorpje - zo weggerukt uit een film - met de centrale markt die overal 'Plaza de Armas' noemt, met het kerkje, de klokketoren, de eeuwenoude boom temidden het plein. Op de markt flaneren we tussen de kraamkes met de bedoeling een paar obligate kado's te kopen maar uiteindelijk geen kado's maar eigen spullen gekocht. Kopen is de kunst en afbieden nog meer … tot op mijn knieën heb ik gezeten om de prijs naar omlaag te brengen tot groot jolijt van de kraamhoudster. De eeuwenoude boom op de markt heeft ook dreadlocks zoals Kim. Na de markt, in de late namiddag, eten we een maiskolf en drinken we een frisse lokale pint (lokaal pilsken) om te
Urubamba vallei op weg naar Pisac

bekomen. S'avonds vanop het balkon van een restaurant eten we pizza terwijl de marktkramers opruimen: het afbreken en opruimen gaat traag. Dan vlug in bed - tsetse woare - want de zetlag slaat toe. Geslapen in hostel Pisaq: 7.5$ pp.

Dag 3 -----Maandag 23 april -----Urubamba vallei - Cuzco

Om 6h15 uit ons bed door diezelfde zetlag die er ons gisterenavond injoeg. Slecht bed en dus slecht geslapen. Onze dochters liggen nog in een sexy-maf-toestand. We besluiten dan maar om vanaf het marktplein de flanken van de berg op te wandelen richting de ruines van Pisac. Trouwens op het marktplein waren ze nog altijd aan het opkuisen van de dag ervoor. Zonder veel moeilijkheden staan we plots midden in de terrassen (door de Incas en in de pre-Inca periode werden op de bergflanken terrassen aangelegd waar nog steeds op vandaag landbouwgewassen worden gezaaid, geplant en geoogst). De verkopers van drankjes en snoep die boven op de berg te koop worden aangeboden, melden ons dat het nog een uur klimmen is tot aan de ruïnes. We besluiten te genieten van het zicht en dan terug te keren. Rond 8h zijn we terug op dit supergezellig marktpleintje waar we buiten ontbijten, waar de kinderen 'buenos dias' roepen (goeiedag) en in uniform naar school stappen. De leerplicht in Peru is tot 12 jaar.
Rond 9h30 nemen we een taxi collectivo terug naar Cuzco (5 sol pp - 32 km), de gewezen hoofdstad van het Inca Rijk. Onderweg passeren we enkele ruïnes waaronder Tambo Machay, zichtbaar vanaf de weg. Cuzco heeft een zeer gezellige Plaza de Armas (foto) met een kathedraal, galerijen, een groot middenplein en vele gezellige restaurants waar je van op het balkon kunt eten en tegelijkertijd genieten van het marktplein. Nadeel is dat uw verschijning op straat aanleiding is voor taxi-chauffeurs om te trompen, van kinderen om te verkopen, van restaurantventers om u van straat te sleuren in hun restaurant, van schoenpoetsers, van reisbureau-verkopers, van van alles en nog wat. Niettemin lukt het ons om geld uit de muur te halen, inkopen te doen voor de twee-daagse trek naar Machu Picchu en s'avonds te eten in de Inca Grill op de Plaza. S'avonds verdrinken we onze jetlag in de luidruchtige rockbar, de Ukukus.
We slapen in Hotel Conquistador, een driesterrenhotel voor de prijs van … 8$ pp, incl ontbijt. Uiteraard telkens met private wc en warmwater douche. Peru is goedkoop.

Dag 4 -----Dinsdag 24 april----- Inca trail

Terug vroeg uit de veren want om 7h30 vertrekt de trein richting Machu Picchu, s'werelds meest beroemde Inca-ruine, gebouwd op de flanken van de Andes op meer dan 4.000m hoogte en een absolute must voor iedereen die Peru bezoekt.
De treinrit wordt een schokkende (letterlijk te nemen) ervaring. Eerst en vooral is het uitrijden uit Cuzco zo steil dat dit niet gaat via een rechte spoorlijn. De trein doet vier zigzag bewegingen om uit Cuzco te geraken: eerst duwt de locomotief, dan trekt hij, dan duwt hij en dan trekt hij terug tot boven en vervolgt dan het traject op normale wijze. We rijden langs bergwanden, naast de kolkende Urubamba rivier (die ook door Pisac stroomt, maar dan zachter) zo verder de hoogte in (foto rechts). De trein stopt onder andere aan KM paal 88, waar de start begint van de Inca trail in 4 dagen. Ik zie een viertal dapperen afstappen. Wij rijden verder tot KM paal 104 waar de Inca trail in 2 dagen kan gestapt worden. Hier stapt een heel peloton trekkers af (foto links). Verwacht u niet aan een perron; ge stapt gewoon direct af op een pad en ge begint te stappen richting Inca Trail al over de hangbrug over de Urubamba rivier. De Inca Trail is een bergpad met als eindpunt Machu Picchu. De trein rijdt verder naar Aguas Calientes, de terminus, alwaar (conditieloze) toeristen de bus nemen voor de laatste 8 km haarspeldbochten naar Machu Picchu.
Maar waarom gemakkelijk nemen als het moeilijk ook kan? En het wordt een vrij steile klim van 5 uren langs kale rotsen, door stukken regenwoud, langs watervallen, dwars door minder bekende Inca ruïnes, kortom door prachtige natuur naar de kampplaats Huinay Huayna (zeg nie dat ge da niet kunt uitspreken), alwaar het nuttigen van een aantal cerveza's Cusquena onze eerste goede daad is. Het uitzicht onderweg en vanaf de kampplaats op de Andes is machtig, ware het niet dat grote electriciteitspilonen in het gezichtsveld staan opgesteld: een flater van formaat van de Peruaanse overheid.


Nathalie en Kim op de Inca Trail -Andes pieken Inca Trail ----- -Inca ruine langs Inca Trail

We eten s'avonds hamburger en drinken coca-thee. Cocabladen worden gebruikt om thee van te drinken als remedie tegen hoogteziekte, slechte spijsvertering, vermoeidheid en heesheid. Kortom om nooit dood van te gaan, tenzij je er wit poeder van maakt en snuift, dan ga je onmiddellijk dood. S'avonds slapen we in een dormitorium (slaapzaal met een 15-tal stapelbedden van 3 hoog): 20 sol pp. Niet na ondertussen geproefd te hebben van het knoks dialect die Nathalie doorlopend spreekt: nie memmen (niet zagen); mien kleppe (mijn pet); in plekke van (in de plaats van).

Dag 5----- Woensdag 25 april -----Machu Picchu

S'morgens alweer om 6h uit ons bedde, en met een zere rug van de planken en de flinterdunne matras van de stapelbedden. Ik bekom buiten voor ons dormitorium, schrijf mijn dagelijks verslagske tussen de peruaanse dragers die buiten op de stoep geslapen hebben. Hun dialecttaaltje is onverstaanbaar; ze eten (kauwen) cocabladen. Ik ben voor alle anderen op en de mist hangt in de vallei. Er is niets te zien. We vertrekken een uurtje later op het Inca pad (foto) voor de laatste dag richting Machu Picchu, eerst klimmend maar dan licht bergaf door regenwoud en via de beruchte Inca trappen, waarvoor de Inca-ingenieurs duidelijk een voorliefde hadden. Het is vochtig en heet ondanks de hoge hoogte. Na twee uur stappen arriveren we bij Intipunku - the gate of the sun - een heel kleine ruïne die als een soort aureool boven Machu Picchu hangt en van waaruit je het eerste zicht krijgt op Machu Picchu, die een paar honderden meter lager gelegen is. Dit zicht is enkel langs de Inca Trail te zien in tegenstelling tot de horden toeristen die per bus naar de ingang gereden worden vanuit Aguas Calientes. We stoppen en wachten bij Intipunku tot de mist optrekt om een beeld uit de hoogte op te vangen van Machu Picchu. Na een kwartiertje is het zover en de oh's en de waw's zijn terecht. Een Andespiek ontsluiert één van de acht wereldwonderen. Na tien minuten bekomen, dalen we de Inca trail verder af, Machu Picchu steeds in ons gezichtsveld, tot we er effectief toekomen, een plekje uitzoeken en genieten. De ruïnes die we gisteren tegenkwamen, zijn "klein grut" vergeleken met deze "stad".

MACHU PICCHU

Machu Picchu is de meest bekende Inca ruïne, vrij laat ontdekt in 1911 door een Amerikaanse archeoloog. De stad is nooit ontdekt door de Spaanse veroveraars in de vorige eeuwen en de mysterie en de mystiek hangt er nog rond. Het is voor ons, simpele geesten, onverklaarbaar hoe op zo'n hoogte (2.500 m), zo'n bouwwerk tot stand kan komen, hoe die stenen in elkaar passen zonder ineen te stuiken en wat de Inca's bezielde om iets dergelijks te bouwen op een bijna ontoegankelijke plaats. Misschien net daarom.
De Inca trail stopt aan de 'Hut van de Caretaker' van waar alle postkaartkiekjes genomen worden. De volgende twee uren hebben we de ruïne verder ontdekt, maar vooral veel gekeken en genoten.
Er zijn ook een aantal minpunten of gevaren. Zo plant de regering een kabelbaan vanuit de Urubamba rivier tot aan de ruïnes; staan die electriciteitspilonen nog altijd in het gezichtsveld op de meest stupide plaatsen langs de Inca trail; is er risico op grondverschuivingen door onoordeelkundig gebruik van lokale boeren van het regenwoud voor landbouwgrond waardoor het niet ondenkbaar is dat op een goeie dag Machu Picchu in een grondverschuiving terecht komt.

Na dit hoogtepunt nemen we de bus terug naar beneden naar Aguas Calientes. Behalve Nathalie die verkiest om te voet te gaan. Tijdens het naar beneden rijden - zigzag - staat bij elke derde haarspeldbocht een jongentje in opvallende rode kledij te fluiten en te zwaaien naar ons. Het is steeds hetzelfde jongetje die niet zig-zag, maar recht door naar beneden loopt en steeds de bus voor is. Net voor Aguas Calientes stap hij op de bus om wat drinkgeld op te halen. Aguas Calientes (letterlijk: warm water, omdat er warmwaterbronnen zijn) is een typisch dorpje waar trekkers trekkers ontmoeten en als stop en go van/naar Machu Picchu. We praten met twee Bruggelingen die reeds 5 maanden op stap zijn. Het stadje is gebouwd tegen de flanken van een berg en bestaat uit twee verdiepen: het gelijkvloers met het treinstation, en met de kraamkes om en rond de spoorlijn (zie foto); dan het eerste verdiep met de Plaza de Armas en een straat vol met hotellekes en restaurants. De warmwaterbronnen (5 sol pp) liggen feitelijk nog een verdiepje hoger. We hebben ze bezocht en erin gezwommen, maar ze zijn niet erg uitnodigend en het water lijkt van een verdachte kleur. We recupereren van onze tweedaagse tocht en van zoveel moois. We eten bij de Italiaan een dagschotel voor 15 sol pp (dagschotels of 'menu del dia' zijn zeer populair en goedkoop in Peru) en om 21h (vrij laat) duiken we in ons bed in Hostel Pachakuteq, genoemd naar een Inca leider, voor 8$ pp incl. ontbijt.

Dag 6----- Donderdag 26 april -----Aguas Calientes - Cuzco

Om 4h45 loopt die stomme wekker weer af, want onze trein vertrekt om 6h naar Cuzco, via de meest bereden spoorlijn van Peru en ook één van de hoogste van het land en van het continent. Op het perron, of wat daarvoor kan doorgaan, worden we terug 'overvallen' door koeken-, fruit-, koffie-, en eierenverkopers (foto). Maar het went. Terug een schokkende treinervaring tot in Ollantaytambo, een plaatsje in het midden tussen Cuzco en Aguas C. waar we moeten overstappen op een bus en zo verder rijden naar Cuzco, een even wiebelende en schokkende ervaring als de treinrit. In de namiddag beperken we ons tot onderhandelen met het reisbureau over de Titicaca tweedaagse; verder tukje doen, pintje drinken, wat internetten en op een bankje op de Plaza de mensen bekijken. Dat Peruanen u van alles proberen te verkopen, moet ge erbij nemen. De Plaza van Cuzco doet me een beetje denken aan het San Marco plein in Venetië: veel te veel duiven.

Sprokkels:
* We hebben ongeveer een kleine week doorgebracht in Cuzco en omstreken en het is ons erg bevallen. Zeker onze dochters die weeral eens uitgelaten zijn als ze knappe gasten zien. Ze maken afspraken om s'avonds uit te gaan naar enkele live bars.
* Dat er presidentsverkiezingen nakend zijn in Peru hebben we geweten. Overal en werkelijk tot in de kleinste uithoeken, staan de namen van de kandidaten geschilderd op muren. Als ik voortga op de naam die we het meest gezien hebben, dan wordt Toledo de nieuwe president, na 10 jaar Fujimoro-bewind.
* Bij het ontbijt krijg je meestal 'natural coffee', wat een dikke brij koffie is die je met water aanlengt. Ik dronk altijd thee, meestal coca- of muntthee.
* In Cuzco schat ik dat driekwart van de auto's taxi's zijn. Ge moet zelfs geen aanstalten maken om een taxi te nemen, want trompen en wenken doen ze automatisch. In het andere geval, nog vooraleer je kans maakt uw arm op te steken, staan er al drie te trompen; dan onderhandel je de prijs en kies je er een uit. Veel particulieren plakken een sticker "Taxi" op de voorruit en proberen zo een kleine bijverdienste te organiseren. S'avonds is Cuzco mooi verlicht met oranje licht vanuit passende lantaarnpalen. Vooral de Plaza is zeer gezellig met schijnwerpers op de gebouwen, kerken. En op de flanken van de Andesheuvels zie je dat de stad uitdeint want duizenden oranje straatlichtjes verraden bewoning. Cuzco heeft het.

Dag 7 -----Vrijdag 27 april----- Cuzco - Puno

Terug om 6h uit ons bed. Dit is waarschijnlijk de langste reeks van 'vroeg opstaan' uit ons leven. En voor onze dochters was de nacht nog korter omdat ze pas om 2h30 thuiskwamen - met hoog giechelgehalte - na een avondje stappen in Cuzco. Bij navraag s'morgens krijgen we weinig details te horen…
We vertrekken om 7h35 per taxi naar het station om de trein van 8h te nemen naar Puno aan het Titicacameer, een volledige dagtrip door de Altiplano. De taxichauffeur begrijpt ons verkeerd en brengt ons naar de busterminal. We krijgen het net op tijd door en na een rush-rush operatie zet de chauffeur ons af aan de ingang van het juiste station, vijf voor acht. De spoorwegofficiëlen manen ons aan tot snelheid, smijten letterlijk onze rugzakken op een kar die gereden wordt tot bij de treinwagon met de kofferruimte. Ze lopen dan met ons mee tot aan de wagon waar we onze zitplaatsen hebben. Eén minuut later vertrekt de trein…
De rit kost 19$ pp in Pullman-klasse, een soort eerste klasse. En denk niet dat dit een HST-ervaring is: even schokkend en wiebelend en bonkend als de Aguas Calientes rit, aan een slakkegangetje van om en bij de 50 km per uur. De bedieners van het eten op de trein, wat overigens duur is, zijn waarschijnlijk gerecruteerd uit de omliggende circussen, als evenwichtslopers. Zowel soep eten als plassen staan gelijk met acrobatie. Maar deze ongemakken worden meer dan gecompenseerd door de geweldig mooie natuur. Het is een rit van 12 uur en we stijgen van 3300 m (Cuzco) naar 3900 m (Puno - Titicaca meer) over een paar honderd kilometer dwars door een hoogvlakte (Altiplano) tussen de Andesreuzen. Het eerste gedeelte van het traject is een smalle hoogvlakte die later breed uitdeint met oneindige horizons. Sneeuw bedekte pieken 'passeren' ons en de trein stopt zelfs in the middle of nowhere (foto) op een plek waar je de hoogste Andespiek van het traject kunt bewonderen. Gedurende vijf minuutjes mogen de toeristen/trekkers afstappen in de vlakte en een fotootje nemen.
De stoomfluit roept ons tot de orde en de trein vertrekt terug. Af en toe rij je door het alledaags leven van een Andesdorp, als het ware door de achtertuin van de mensen die hun schapen moeten in toom houden tegen een toeterende locomotief met drie bonkende wagons. Tegen valavond, komt de trein aan te Puno. Kilometers voordien is de machinist al aan het toeteren alsof zijn leven ervan afhangt. Het perron wordt bevolkt door luidruchtige verkopers, treinpersoneel en ja, ook nog de treinreizigers zelf. We vinden de zeer sympathieke Sally met een bordje "Martin Pep", toch al iets dichter bij mijn juiste naam. Ze voert ons naar Hostel Las Islas, door de gietende regen, waar we overnachten en ontbijten voor 8$ pp, uiteraard telkens met eigen wc en warm water. Sally is een zeer vriendelijke en eerlijke werkneemster van het reisbureau, door Cuzco gecontacteerd, en verkoopt ons een tweedaagse trip op het meer met overnachting in Amantani en stops te Uros ('hoofdstad' van de vlottende eilanden) en Taquile voor 17$ per persoon. S'avonds wandelen we in Puno en kopen we onze eerste Alpaca trui. De Alpaca-wol komt van de gelijknamige lama, die slechts om de twee jaar kan geschoren worden en per beurt slechts 5 kg wol levert.

Dag 8----- Zaterdag 28 april -----Titicaca meer, Vlottende Eilanden, Amantani eiland

We hebben lang geslapen: tot 7h. Om 8h30 staan we op de kade om de boot te nemen richting eiland Amantani. Er is volle zon en daardoor veel UV-straling, een diepblauwe hemel en meer. Titicaca is de naam van het meer en ook van een dier: 'bigger then a cat, smaller then a puma'. Het beest leeft enkel in de Andesbergen. Het meer herbergt reuzekikkers tot 50 cm groot en het ligt op een hoogte van 3.820m; het meer is gemiddeld 35m diep en 315 m op zijn diepste punt. Het is 180 bij 60 km en het water heeft een temperatuur van 12°C. Het is het hoogst bevaarbare meer ter wereld (commerciële vaart).
Na een uur varen met een tiental andere trekkers en een Peruaans gezin op vakantie, komen we aan bij de vlottende eilanden. We leggen aan te Uros, de 'hoofdstad' van de eilanden, die niet meer zijn dan vlottende, gevlochten rietstengels. Er zijn er 45 in totaal en de grootte van deze artificiële eilanden varieert van oppervlakten om 4 tot 30 families te huisvesten in rieten hutten, gebouwd op de gevlochten rieten 'ondergrond'. Als je op het eiland stapt, heb je de indruk dat je door het riet gaat schieten en je deint mee. De bewoners hebben elektriciteit via zonne-energie geleverd door zonnecellen: één mast per hut. Op Uros is ook een school die tegelijkertijd dienst doet als kerk. Alle bewoners zijn Adventisten (kerk op foto rechts) en één der eilandbewoners beweert zelfs dat 20% van de totale Peruaanse bevolking Adventist is (de overgrote meerderheid is katholiek).


Drijvende eilanden --------- --Titicaca meer ----------------Titicaca meer vanaf Taquile eiland


We varen drie uur verder naar het eiland Armantani, nadat we Taquile gepasseerd zijn. Beide eilanden zijn zeer traditioneel en authentiek, waar de moderne tijden nog weinig ingang hebben gevonden. Er zijn geen wegen, enkel paden. Er zijn dus geen auto's of fietsen, noch honden. Het is er absoluut rustig met prachtige zichten op het meer (ook op de Boliviaanse kant van het meer) en de mensen zijn er uitermate vriendelijk. Zonne-energie levert terug electriciteit en terrasbouw het eten. Bij aankomst te Armantani worden we opgewacht door gans het dorp en per twee worden we gekoppeld aan een lokaal gezin die ons meeneemt naar hun hut voor het middag- en avondeten, de overnachting en het ontbijt. We worden dus gescheiden van onze dochters en komen in het gezin van Esmaël terecht, een jonge vader en moeder met drie kinderen, inwonend bij zijn ouders. Eer we bij zijn huis geraken moeten we wel een half uur klimmen. Het eten is niet veel zaaks: pellepatatten tesamen opgediend met een andere soort patatten en met rijst, daarna soep en thee. We laten de namiddagwandeling naar het hoogste punt van het eiland schieten en genieten op ons balkonnetje van de rust en de stilte. In de vooravond wordt de rust verstoord door een kletterend schouwspel van regen en bliksem. s'Avonds hebben de eilandbewoners voor hun gasten in een soort hangar een dansavond georganiseerd. We leren een aantal lokale dansen. Het is al laat als we gaan slapen, niet zonder eerst de WC te bezoeken, die in feite een kotje is boven een put: plassen en kakken krijgen zo een andere dimensie, iets avontuurlijks …

Sprokkels:
* De Peruaanse meisjes op de eilanden en in de 'minder ontwikkelde' delen van Peru (de volledige Andes-strook) trouwen reeds op hun 17e en worden in feite door hun ouders gekoppeld aan een jongen. Ze krijgen veel kinderen, een teken van potentie van de mannen.
*De aanwezigheid van vele Israëli valt ons op. En inderdaad na het beëindigen van hun studies en na drie jaar legerdienst (mannen én vrouwen!) trekken de meesten er 6 maanden vanonder waarbij Centraal- en Zuid-Amerika de populairste bestemmingen zijn.

Dag 9 -----Zondag 29 april----- Titicaca - Taquile - Puno

We staan op met pijn in de rug door de slechte matras. Na het ontbijt wordt afscheid van de gastfamilie genomen en stappen we de boot op terug naar Puno. We houden een stop van vier uur op het eiland Taquile, vergelijkbaar met Armantani. We meren aan en stappen (klimmen) terug een uur tot op het marktpleintje, want geen banen, geen auto's, … We lunchen op het eiland (menu del dia) en onze gids vertelt tussendoor dat het gelaat van de vrouwen en de mannen blinken omdat ze het insmeren met ... urine. Na de sightseeing gaan we langs de andere kant van het eiland naar beneden via 600 trappen! We hebben prachtige zichten op het diepblauwe en heldere meer en zien de Boliviaanse eilanden liggen. Ge moet weten dat een deel van het meer op Boliviaans grondgebied ligt. Na drie uren varen zijn we terug in Puno alwaar we met een stevige hug afscheid nemen van de sympathieke Sally van het reisbureau. En Kim en Nathalie nemen afscheid van hun favoriete collega-trekkers. We kopen eten op de markt want om 21h nemen we de nachtbus naar Arequipa, een rit van 10 uur.

Dag 10 -----Maandag 30 april----- Arequipa

We komen te Arequipa aan om 7h s'morgens en merken dat Nathalie's dagrugzak gestolen is van het bagagerek boven ons hoofd. Waarschijnlijk van rechtopstaande Peruanen die de chauffeur tegen alle regels in, aan boord laat komen en onderweg terug afzet. Een andere vrouw is haar kredietkaart uit haar broekzak gestolen. Onze eerste kennismaking met criminele feiten, maar gelukkig voor Nathalie niet te erg: enkel een fototoestel weg + wat waardeloze dingen. We staan wat verweesd naar elkaar te kijken terwijl Nathalie en Kim aangifte doen van de diefstal, in een politiekantoortje van de busterminal. We worden benaderd door een vriendelijke madam die ons wat praktische uitleg geeft en ons haar hotelletje 'The Sleeping Indian' aanprijst voor 12.5 sol pp. Ze lijkt eerlijk en we slaan toe, achteraf gezien een hele goede keuze.
Op haar aanraden beslissen we s'anderendaags de Colca Canyon en Cruz del Condor te bezoeken met het openbaar vervoer en met overnachting, niet in het toeristische Chivay, maar één dorp verder in Yanque (15$ pp). De rest van de namiddag brengen we door op de Plaza de Armas van Arequipa, rustig aan, relaxen, een pintje en een creimken. De vulkaan 'El Misti' is een bijna perfecte kegel en zichtbaar vanaf de terraskes (foto). Zijn top is bedekt met sneeuw. De drie vrouwen gaan winkelen en ondanks mijn oproep 'zij wijs', troggelen ze me geld af. Ondertussen laat ik mij, na het honderdste aanbod, overhalen om mijn schoenen te poetsen voor 1 sol. Tussendoor ontmoeten we een groep Vlamingen van Wetteren, Assenede en … Hansbeke. Om 18h keren we terug naar het hostel want de trip naar de Colca Canyon met de bus vertrekt om … 2h s'nachts.

De eigenares van ons hostel wijst ons op de taximaffia die de hoteleigenaars afpersen door 6 sol per persoon te vragen die ze afzetten, als soort commissie ook al heeft de klant zelf naar het hotel gevraagd zonder tussenkomst van de taxichauffeur. Betaal je niet, dan bekladden ze je naam: onveilig, vuile kamers, veel inbraken, enz. Vandaar dat ze ons aanraadt geen taxi te nemen. Als alternatief vervoert ze al haar klanten gratis naar het centrum van Arequipa (7 min rijden) en als we willen terugkeren, moeten we bellen en komt ze ons halen. We zien trouwens bijna niets anders dan taxi's rijden in deze derde stad van Peru, meer nog dan in Cuzco.

Dag 11 -----Dinsdag 1 mei -----Yanque

Stel u voor: om 1h30 s'morgens uit de veren om de lijnbus te nemen richting Colca Canyon: reizen kan toch zo ontspannend en uitrustend zijn. Na 3,5 uur schokken, komen we aan in een minidorpje: Yanque, inderdaad toeristenloos. We zoeken en vinden een klein hostelleken, Casa del Turista, voor 10 sol pp. Het is 6h in de morgen. De zon komt op en er komt wat leven in het dorp. Om 9h vertrekken we met een gids van het hostelleken richting de terrassen. Dat heeft de eigenares van ons hotel in Arequipa geregeld. Deze keer is het dalen naar de Colca rivier toe, want Yanque ligt hoog in de Andes geplakt. We lopen effectief rond in en op de terrassen (foto) en stellen vast dat hier overwegend graan, aardappelen, groenten gekweekt worden en geen rijst (zoals de terrassen in Indonesië bvb). De wilde Colca rivier is hier slechts een paar tientallen meter van ons verwijderd. We eten de vruchten van een cactus: zeer zeer lekker. De tocht duurt tot 12h30 nadat we terug uit de vallei klimmen en de Colca rivier oversteken via een door Canadezen aangelegde loopbrug. Het is 1 mei en dat betekent feest voor de Peruanen. In Yanque is iedereen van het dorp aanwezig op een fiesta waarop ook wij worden uitgenodigd. Kort na de middag vertrekken we met zijn tienen gepropt in een auto voor een rit van een half uur hoog in de bergen en komen aan bij een … arena waar ze … stierengevechten leveren (foto links). Naar t'schijnt nogal populair in Peru. We zien dat op de fiesta veel bier gedronken wordt (uit flesjes van 620 cl) en iedereen uitgelaten is, zeker als de bulls in de arena verschijnen. Ik ken niet veel van stierengevechten maar die toreadors lijken me veeleer avontuurlijke plaatselijke jongeren die indruk willen maken, en die rap kunnen lopen als de stier iets te gevaarlijk werd. De rode lappen zijn eerder roze (afgeschenen van de zon?). De stieren worden niet gedood en al bij al is het een soort gezonde boereleute. Hét ogenblik van de dag is als een stier dreigt door de omrastering te breken en bijna in het publiek terecht komt. Maar mijn grootste ontzag gaat naar de lokale fanfare die voor, tijdens en na het stierengevecht gans de namiddag van katoen geeft. Vooral na het stierengevecht worden we, en dan vooral onze dochters, uitgenodigd tot een dansken met de lokale macho's (foto rechts) , eh sorry, de toreadors. Om 18h is de fiesta gedaan want de avond valt op ons dak en het wordt stekkedonker.

Dag 12 -----Woensdag 2 mei -----Colca Canyon - Cruz del Condor

Dezelfde bus die ons gisteren afzette in Yanque, brengt ons nu verder naar het uitzichtpunt aan de Colca Canyon. Het is 5h30 in de morgen en we arriveren aan de Colca Canyon om 8h. Vanaf het uitzichtpunt heb je een prachtig zicht op de canyon met de 1.200m lager gelegen Colca rivier, die vanop onze plek niet meer is dan een glinsterende worm. De Colca Canyon is de diepste canyon ter wereld. Er zijn secties die 3.400m diep (!) zijn en enkel te bezoeken na een trekking. Maar toch ontgoochelt dit natuurwonder een beetje als je het vergelijkt met de Grand Canyon, die misschien niet zo diep is maar wel groter en veel imposanter. Veel wordt echter goed gemaakt door de Cruz del Condor: de grootste vogels (foto links) op deze planeet hebben de gewoonte op deze plaats rond te cirkelen. En we hebben geluk want een vijftal beestjes trekt cirkels in de lucht vlak boven ons hoofd, met hun vleugelbreedte die tot 3m gaat, hun gekartelde vleugels die trillen ipv slaan. Het is gewoon prachtig om deze vogels te observeren. Na 1.5 uur rondkijken en observeren nemen we een lijnbus terug naar af. Was de Colca Canyon misschien niet zo spectaculair als we dachten, dan is de terugtocht dat wel, deze keer in klaarlichte dag. De weg is onverhard en kronkelt van dorp tot dorp. De Colca rivier stroomt hier door een brede vallei en kilometers aan een stuk zien we prachtige terrassen. We passeren terug Yanque maar stappen een dorp verder af: Chivay, een stadje waar de toeristenbussen stoppen voor overnachting. We lunchen en twee uur later nemen we de bus naar Arequipa, door een desolaat woestijnlandschap: geen groene altiplano, maar dorre vlakten met wilde lama's. In de vooravond zijn we terug in Arequipa, in de Sleeping Indian.
Na het avondeten volgen we onze dochters naar de luidruchtigste bar van t'stad waar ze …salsa muziek spelen. Tot ik de DJ ga vragen "if he has also rock music?". En hij me antwoordt: "What kind of rock music?". Da moest hij geen twee keer vragen en trouwe lezers van mijn reisverhalen weten wat er dan gedraaid wordt … tot in de heel vroege uurtjes…

Dag 13 -----Donderdag 3 mei -----Arequipa - Nazca

Het wordt een relaxdag in Arequipa. Vooreerst staan we laat op en ontbijten om 10h met El Misti in onze ooghoeken gekneld.
Arequipa ligt op 2.325 m, temidden de Andes, omringd door met sneeuw bedekte pieken, te zien vanuit de ontbijtkeuken van ons hostel: El Misti (vulkaan van 5.822m), Chacani (6.075m) en Pichu Pichu (5.571m). Had ik meer tijd gehad, dan had ik geprobeerd El Misti te beklimmen (op een paar meter na, even hoog als de Kilimanjaro). Ze voeren u per jeep tot 3.700 m en dan klimmen naar de top in twee dagen.
Voor de rest van de dag wordt het een koopjesfeest, afbieden en de kathedraal bezoeken die zich over de volledige breedte van de Plaza uitstrekt en waar tweemaal per maand een concert gegeven wordt op de grootste pijporgel van het continent … van Belgische makelij: geleverd in 1870! De dochters bezoeken het consulaat van Bolivië om zich er van te vergewissen dat de rellen van de afgelopen weken verleden tijd zijn. Het consulaat bevestigt dat de rust is weergekeerd en dus wordt dit de laatste dag tesamen want de dochters nemen de bus terug richting Puno en zo langs het Titicaca-meer naar La Paz, de hoofdstad van Bolivië, met zijn 4.000m de hoogste ter wereld. Wij daarentegen nemen de nachtbus (25 sol pp) richting Nazca waar de fameuze woestijnlijnen "getrokken" liggen in exact symmetrische figuren en die tot op heden nog geen verklaring gekregen hebben. We vertrekken rond 8h en het afscheid is terug moeilijk. Wij de bus op en allemaal verdwijnen we in de nacht.

Wat doet ne mens op een 'vrije' dag. De kathedraal met de Belgische orgel bezoeken, dan gaan de vrouwen terug winkelen en zorgen ervoor dat de sols rollen. Ik zit bij voorkeur op een terrasje: beetje eten, beetje drinken, beetje lezen in de LP, beetje naar El Misti kijken en denken dat ik hem graag in mijne zak zou steken, beetje geld uit de muur halen en …nog ne keer mijn schoenen laten kuisen. Deze keer heb ik mijn basketsletskes aan en hij kleurt de stof in t'zwart en de plastieken gedeelten in t'wit en … vraagt 10 sol (ipv de overeengekomen 0.5 sol). Ik ontplof bijna bij zoveel (verkeerde) lef en loop weg zonder te betalen. Hij merkt dat ik het meen en zakt naar 7 sol, dan naar 3 sol en ik betaal hem na 200m stappen rond de Plaza, uiteindelijk 1 sol, den pipo.

Dag 14 -----Vrijdag 4 mei -----Nazca lijnen

Na een memorabele busrit (zie blauwe tekst hieronder) komen we aan te Nazca-stad(je) en stappen uit. Ondanks de vroegte, 6h s'morgens, krijgen we direct een verkoper van een vliegtuigtrip boven de Nazca lijnen op ons dak. Alhoewel we hem duidelijk maken dat we reeds een hostel + trip afgesproken hebben (via Sally in Arequipa) vindt hij alle uitvluchten uit om ons toch niet naar ons hostel te brengen. Hij kan ons zelfs overhalen om met hem mee te rijden naar zijn voorkeurshoste. Daar vraagt hij 40$ voor de vliegtuigtrip ipv de gebruikelijke 30$. We zeggen onmiddellijk nee en eisen dat hij ons terugbrengt naar de busplaats. Na wat heen en weer gediscussieer wou hij ons voor de taxi laten betalen, maar no way. Uiteindelijk heeft hij ons teruggebracht, niet van harte.
De Nazca woestijn in het zuiden van Peru is één van de droogste plekken op aarde. Het regent er bijna nooit. De mensen uit Nazca-stad leven van gekanaliseerd water uit de Andes. In deze woestijn zijn een aantal lijnen 'getrokken' door een vroege beschaving. Door de donkerder gekleurde stenen van de zandbodem te verwijderen, ze te stapelen naast elke zijde van de lijnen en zo de lichtgekleurde bodem te voorschijn te laten komen, ontstonden de lijnen. Het rare is dat vanuit de lucht deze lijnen perfecte symmetrische figuren vormen in de vorm van een hand, een spin, een aap, enz. Er is nog geen antwoord gevonden op de vragen: Wie vormde de lijnen en waarom? In alle geval namen we een kijkje vanuit de lucht in een lichtgewicht vliegtuigje met 5 passagiers + piloot aan boord. Ik word gebombardeerd tot co-piloot en kan live zien hoe zo'n machine de lucht in gaat. Op ieders aanraden hadden we niet ontbeten wegens overgeef-gevaar, maar het valt nog mee. De vlucht over de lijnen is boeiend en duurt 45'.
Zoals in elke woestijn is er een oase en in de Nazca woestijn noemt die oase: Huacachina, een lagune met palmbomen en enorme zandduinen dichtbij het stadje Ica. Een gecharterde taxi voert er ons voor 10 sol pp naar toe. Het is het laatste relaxpunt voor de terugkeer. We komen toe in de late voormiddag en zien dat de oase inderdaad omgord is door zeer hoge duinen van wit stofzand (of zandstof?). De hoogste duin meet 200m en sandboarding is daar de populaire sport. Maar het is weing spectaculair want er wordt niet echt snelheid gehaald. De lagune is mooi, het is er zeer rustig en warm. We houden het low profile. Na het avondeten zoeken we ons hostel op, Casa la Arena, met zwembad, en slapen er voor 12.5 sol pp. Het zit er vol met Israeli en Nederlanders.

Het wordt de tweede overnachting op een bus en een memorabele rit. Midden in de nacht maakt Martine me wakker van de krampen in haar buik en de diarree. De keuze is eenvoudig: de bus doen stoppen of in de broek. Veel denken moet je daarover niet doen en we gaan vooraan naar het chauffeurcompartiment van de bus. We leggen in gebarentaal uit wat er aan de hand is: de chauffeur wijst met zijn vinger naar de mond (moet ze spuwen?), nee zeg ik en wijs met de vinger naar ergens anders. Hij verstaat onmiddellijk de aard van het probleem, zet zijn bus aan de kant en Martine zet het op een lopen en doet haar ding in t'zand achter de bus (inmiddels waren we al langs de kustlijn aan het rijden). We onthouden daar één ding uit: het voornaamste stuk in uw bagage is WC-papier.

Dag 15 -----Zaterdag 5 mei----- Lima - Amsterdam

S'morgens met de taxi naar Ica waar we de bus nemen richting Lima voor een rit van 4 uur. De taxi stopt aan de bushalte en er blijkt juist een bus te vertrekken. We laden vlug de bagage op, Martine stapt op de bus en terwijl ik betaal aan de taxichauffeur hoor ik "arriba" of zoiets roepen en de bus begint te rijden. Ik storm de straat op en kan nog net in de middendeur - die is open gebleven - op de tree springen en zo opstappen. Toch vijf minuten nodig gehad om te bekomen. De tocht van vier uur volgt de panamericana, een autostrade van het noorden van Zuid-Amerika tot in het zuiden, langs de kust met zichten op de Grote Oceaan. Omdat ons vliegtuig pas om 20h s'avonds vertrekt, hebben we nog een hele namiddag vrij en besluiten om af te stappen zo dicht mogelijk bij Miraflores, een voorstad van Lima aan de kust (zie foto) , waar we … onvermijdelijk … het Hard Rock Café bezoeken. Bij navraag aan de garde op de bus, blijkt hij niet te stoppen in Miraflores maar wil hij wel stoppen bij het dichtste punt en van daaruit kunnen we dan een taxi nemen. Voor de goede orde: een lijnbus stopt waar hij zin heeft om klanten op te laden of af te zetten. Een officiële halte is niet nodig. De bus zet ons af omstreeks 12h30 en nog voor ik mijn hoofd opricht om naar een taxi uit te kijken, staan er al drie te trompen. We kiezen voor een jongeling achter het stuur die ons voor 7 sol naar de HRC brengt. Het blijkt al vlug dat hij de HRC niet kent en moet het drie keer vragen onderweg, maar zijn hardnekkigheid en sympathiek voorkomen doen me beslissen hem 10 sol te geven waarna hij één van zijn breedste glimlachen vertoont en mijn biljet meerder malen kust … Ik besluit met hem af te spreken ons om 16h op te halen aan het HRC voor het vervoer naar de luchthaven.
In het HRC eten we een hamburgerken met alles erop en eraan, kopen we een T-shirt en genieten van het zicht op de Oceaan want zoals naar gewoonte ligt de HRC terug op de 'best spot in town'. Daarna wordt de tijd gevuld met een bezoek aan het winkel- en wandelcomplex waar het HRC deel van uitmaakt. We drinken een laatste lokale cerveza op een terrasje, gelegen op een vooruitstekende rots hoog boven het water met een magnifiek zicht op de stranden en de Oceaan. De prijs is er ook naar: 13 sol voor 1 thee en 1 pilsken. Dat is ons laatste folieke.
Onze taxichauffeur houdt woord. Stipt om 16h wacht hij ons op met een brede smile. Ik vraag de prijs, hij kijkt me aan, krabt even in zijn haar en zegt dan: You tell me. Hij verwacht natuurlijk dat ik, uit onwetendheid, een te hoge prijs zou zeggen maar hij weet niet dat ik de prijzen van de LP uit het hoofd ken. Ik deel de prijs uit de LP door twee en zeg 20 sol. Hij twijfelt fracties van seconden maar hap toe, alhoewel zijn smile iets mindert. Zo weet ik dat ik een scherpe prijs afgedwongen heb. Waarschijnlijk hoop hij zijn winst te maken met een tip. Maar we hebben het voor hem, temeer omdat hij waarschijnlijk gans zijn huis heeft omgekeerd om een rockmuziek-cassette te vinden die hij fier in zijn aftandse cassettespeler steekt in de wagen, de link leggende met ons bezoek aan het HRC. Ik ben gul bij het afscheid aan de luchthaven. We doen zelfs een 'high five'. We hebben duidelijk iemands dag goed gemaakt.
Na de check-in moeten we nog 25$ pp luchthaventaks betalen: contant en in US$!! Dat is al veel minder. Eenmaal in het vliegtuig weten we dat het over is en speelt de film van de reis zich terug in ons hoofd af:

  • De Peruanen: een klein en minzaam volk, met een blos op de wang van de schrale Andeswinden.
  • De keuken stelt niet veel voor.
  • Ze trouwen op hun 17e en 'produceren' dan kindjes. Een zeer traditioneel volk die nog vasthoudt aan de regels van hun voorouders.
  • De Plaza's de Armas zijn in elke stad gezellig en getuigen van de rijke culturen van hun voorvaderen (vooral de Inca's) en ook van hun veroveraars (de Spanjaarden)
  • Engels kennen ze niet, not one ball. Basiskennis van het Spaans is onontbeerlijk - daarvoor dank aan onze dochters voor de broodnodige hulp. Na 14d konden we al een beetje ons plan trekken.
  • De Andesnatuur is prachtig en zeer groen. De Condor zweeft erin rond. Machu Picchu is het absolute hoogtepunt en de Inca's hebben wat afgebouwd op de meest onmogelijke plaatsen. Hoed af voor dat volk.
  • De Canyons zijn er diep. Op plaatsen stroomt de Colca rivier 3.400 m lager dan het hoogste punt van de vallei.
  • 14 dagen zijn veel te kort; er was nog zoveel te zien en te doen. · En weet je hoe de Peruanen op één veld voetbal en basket spelen? Ze lassen een basketring-gestel op de deklat van de goal.


Zottigheden op de Inca Trail / Pijl Brussel (Bruselas) op Taquile / Op stap rond Yanque


Dag 16 -----Zondag 6 mei -----Amsterdam - Landegem

Pas aankomst s'anderendaags wegens het tijdsverschil. Via Amsterdam komen we aan in Antwerpen (Deurne luchthaven) om 20h20. Met de lijnbus, zonder schokken, naar het Centraal Station en per trein, zonder wiebelen, naar Gent alwaar mijn pa ons staat op te wachten met de wagen om zonder bonken naar huis te rijden.