WERELD > NOORD-AMERIKA > NOORD-AMERIKA > Reisverhaal

REISVERSLAG WEST-CANADA en WEST-AMERIKA
1997

21 dagen: maandag 19 mei t/m dinsdag 10 juni 1997

We starten in Washington en dwarsen achtereenvolgens Britisch Columbia, Alberta (beide Canada), Montana, Wyoming, Utah, Arizona, New Mexico, Colorado, Californie: in totaal 10 staten. Mogen dit meemaken: Martin, Martine en Pol.

Van minima van 3°C tot maxima van 47°C.
Van platte woestijnen tot hooggebergten van 4000 m


Vertrekdag -----7500 mijl -----Days Inn

Het wordt een vermoeiende vlucht via New York, dan naar San Francisco en dan een 'shuttle-vlucht' naar Seattle. In totaal 7u + 6u + 2u effectief vliegen. Bij de douanecontrole in New York heeft Pol zijn certificate-kaart niet volledig ingevuld, en een bereidwillige douanierster vult aan; zijn nieuwe naam wordt: Van B. Sindsdien noemen we Pol niet fluimken zoals de vorige keren, maar Van B (Ven B uitgesproken). Ondertussen heeft Martine een breike opgezet.
In Seattle krijgen we onze eerste (en enige overigens) financiële kater als Alamo autoverhuur erin slaagt ons een topgamma auto te verhuren met alle toeters en bellen. Te moe om te discussiëren hebben we zoëventjes 600 $ bijbetaald. Maar we hebben de stress thuis gelaten en dit katertje hebben we samen geslacht, getrascht en bedolven.


Dag 2 -----415 mijl -----Days Inn
Seattle (USA) - Kamloops (Canada)

We vertrekken rond 7h met onze bus, sorry huurauto (Chrysler, 3500 cc, lederen interieur, notehouten dashbord, airco, automatische versnelling, boordcomputer, salon vooraan, living achteraan, maar geen TV en geen bar).
We rijden langs de Boeing fabrieken richting Canada. Aan de grens vervullen we enkele formaliteiten en gaan eten in het Hard Rock Café (HRC) te Vancouver. Vandaar rijden we verder het binnenland in langs de Fraser rivier (foto links). We zien de eerste glimpen van de Canadese natuur langs deze 200 km durende route langs de wildstromende rivier. Ook een spoorlijn langs de oevers kronkelt mee met de weg. Dit landschap heeft een veredeld Ardennen-uitzicht.

Sprokkels:
* Onderweg een lokaal biertje gedronken: Black beer of Kamloops. Smaakt naar pils.
* Martine breit verder.

Dag 3----- 345 mijl -----Mount Robson Inn
Kamloops - Jasper

De schotel voor vandaag is een prachtige panoramische route naar Jasper via de Yellowhead Highway langs het Wells Gray park en Mount Robson, de hoogste berg van Canada. Onderweg zien we veel witbesneeuwde 3000-ders. Het Wells Gray park is een oase van heldere beekjes, beboste hellingen en prachtige bloemenweiden, maar ook van veel watervallen en meren. Het absolute hoogtepunt is de Helmcken waterval (foto rechts) die 141 meter naar beneden dondert in een soort kuip (ter vergelijking: Niagara Falls zijn 59m hoog, maar wel breder).
We rijden verder door en stoppen even aan de Mount Robson (foto onder - 3,954 m). Zijn top is in de wolken en wij ook. We zakken verder af naar Jasper en het Jasper National Park (NP), het grootste in Canada. In dit absolute natuurschoon 'ontmoeten' we veel wild: we zien onze eerste bizons, elanden (moose), herten (met witte poep), eekhoorns en colibri's (mini-vogeltjes). Nabij Jasper nemen we de tramway naar Whistler Mountain, een kabellift naar de top van één van die bergen en hebben daar een uniek uitzicht op de alpine toppen, op het stadje Jasper, op Mount Robson en op de sneeuw. Tister koud, om het zacht uit te drukken. Vanuit de hoogte heeft Jasper de vorm van een L of ook van een laars.
We dalen af en rijden verder tot Jasper, the entry to the Canadian Rockies.


Sprokkels:
* Reeds vroeg op de dag laat ik mijn camera vallen: kijker eraf gebroken. Vanaf nu is het filmen èn mikken. Dit ongeluk was te voorzien: in ons eerste usa-jaar was de autokoffer defect en hadden we geen reservewiel; in het 2e jaar vergaten we ons Belgisch rijbewijs. T'es verderd, lijk danze zeggen. Martine gaat de camera herstellen met een lakske, wat haar de titel van hoogtechnologische mechanicien opbrengt.
* S'avonds hebben we in Jasper een bezoekske gebracht aan een lokale bar met lokale 'mini-rok blondine'. Een lokaal biertje gedronken die naar pils smaakt en 2 x gepiekt (darts voor de professionals): Pol 2x op zijn duze. Zou die blondine daar voor iets tussen zitten...

Dag 4----- 172 mijl -----Johnston Canyon Inn
Jasper - Lake Louize

Vandaag volgen we de mooiste route van West-Canada: de Icefields Parkway. Zoals ze in t'engels zeggen: sweeping vista's and dramatic views. De uitzichten zijn inderdaad onvergetelijk. We krijgen een aaneenschakeling van besneeuwde bergpieken, gletsjers, meren, valleien en wild te zien. De eeuwig besneeuwde Rocky Mountains tonen zich hier van hun mooiste kant. In dit unieke landschap starten we met zon, daarna regent en sneeuwt het, dan ijzel en dan terug zon. Onderweg moeten we stoppen voor een Bighorn schaap die te midden van de weg haar ding doet. We lassen drie stops in om een korte wandeling (een hike) te maken.

1. De hike naar Peyto Lake is verrassend: we zitten op grote hoogte en kunnen enkel het eerste deel van de trek doen want verderop ligt de sneeuw metershoog. We kunnen ons nog net voortbewegen tot aan het eerste uitkijkpunt dwars door sneeuw op kniehoogte. Maar de inspanning loont: we krijgen een adembenemend uitzicht op de Rockies en beneden ligt een bevroren en ondergesneeuwd Peyto Lake. Wat navraag leert ons dat pas einde juli, begin augustus alle wandelpaden sneeuwvrij zijn.

2. Halverwege de rit naar Lake Louize stoppen we aan de grootste gletsjer van het park: de Athabasca Glacier. Met speciale bussen - snowmobiles - wordt op de gletsjer gereden. De wielen hebben een diameter van 2,5 meter. We stoppen na 45' rijden halverwege de gletsjer, genieten van de blauwe ijsmassa's (rockflower), van het onmetelijke, van het gletsjerwater, van het witte landschap, van de zeer zachte temperatuur. Dit is weeral indrukwekkend. De gletsjers van de Rockies herbergen een groot deel van s'werelds zoetwatervoorraad. Als da boelke begint te smelten ... Wist ge dat het ijs van de gletsjers niet gevormd wordt door bevroren water, maar door opeengedrukte sneeuw?

3. We stoppen ook even aan de Mistaya Canyon, een diepe door water uitgegraven canyon.

In het stadje Lake Louize, waar vorige winter de wereldkampioenschappen skieen plaatsvonden, bezoeken we het gelijknamige meer. Maar, ... t' is bevroren en ondergesneeuwd. De weg naar het prachtige Moraine Lake is gesloten wegens te veel sneeuw.
Dit 'postkaartenlandschap' is een must voor iedere Canada-bezoeker. This is the best of Canada.

Sprokkels:
* We mankeren toch iets aan onze auto: een automatische piloot.
* Die eieren met toast en gebreneerde patatjes van elke morgen uiten zich in luidruchtige en geurige scheten, sorry winden.
* Weet ge dat Pol s'morgens melk drinkt ipv Coca? Hij drinkt anders nooit melk.
* Patricia, onze gids op de Athabasca gletsjer, leert ons de moose-wave.
* We slapen in een gehuurd huisje met salon, living en drie slaapkamers. We steken de haard aan en roken onszelf uit.
* Op de trek naar Peyto Lake zakt Pol in de sneeuw tot aan zijne spriet. Joepie roepen Martine en ik naar elkaar, we zijn verlost van Pol. Hij trekt hem toch wel uit die sneeuw zeker. Daarna begint een sneeuwballengevecht.
* In Lake Louize drinken we een lokaal icebier die naar pils smaakt.

Dag 5 -----40 mijl -----The Spruce Grove Inn
Lake Louise - Banff

We vervolgen vandaag de Icefields Parkway en de vorige dag gebruikte superlatieven gelden hier des te meer. We rijden nu in het Banff NP wat algemeen als het mooiste van Canada beschouwd wordt. We rijden terug middenin het ruwe alpine landschap en het is alsof de bergen effenaf vlak bij ons staan. We zien terug veel wild. We bezoeken de Johnstone canyon en dito watervallen, maken de Minnewanka loop die 5 uitzichtpunten aandoet. Aan één van die vista's, aan het Johnson meer, maken we een 2u durende boswandeling. We rijden ook de Vermillion Lakes loop. Af en toe wordt er met sneeuwballen gesmeten.
S'namiddags hebben we tijd om het gezellige bergstadje Banff, middenin de Rockies, met zijn vele winkeltjes te bezoeken. Pol's kredietkaart wordt gloeiend heet ... door overdadig gebruik en de mijne begint te smelten. S'avonds eten we steak in het HRC en kopen er volop T-shirts, polo's en pin's.

Sprokkels:
* We drinken bij ons eten in het HRC een lokaal biertje en t'smaakt naar ... juist ja.
* We gaan vroeg slapen want Martine heeft rug- en hoofdklachten, ik heb last van mijn achillespezen en Pol zijn knie doet pijn. Hij heeft ook last van een soort nekkraak-aandoening. We feel like 60, BUT WE ACT LIKE 20!


Dag 6----- 184 mijl -----Motor Inn
Banff - Cranbrook

Fris als een hoentje en lenig als een tiener rijden we verder richting Amerikaanse grens. S'morgens rijden we nog in het Banff NP en bezoeken de Radium Hot Springs, natuurlijke heetwater bronnen (40 à 45 °C). We trekken onze zwembroeken aan en baden in een enorme jacuzzi waarnaar het warme water wordt afgeleid.
Wegens het minder goede weer wijzigen we licht onze plannen, maken we minder wandelingen en hebben daardoor een halve dag voorsprong op ons schema. We rijden het Banff NP uit en rijden het Kootenay NP in. We bezoeken en wandelen in Marble Canyon. Van de 4 parken die verspreid liggen over de Canadian Rocky Mountains
Plezier in de wagen

(Jasper, Banff, Yoho en Kootenay) hebben we er drie bezocht. Morgen zitten we in de USA.
Van Canada onthouden we vooral:

WATER, BESNEEUWDE PIEKEN, SPARRENWOUDEN
maar ook:
Wild, Gletsjers, Treinsporen langs rivieren, Golfterreinen

Sprokkels:
* S'morgens, naar aloude traditie, heb ik terug eenmaal steak met eieren geëten, kwestie van de appetijt en de darmfauna en -flora op peil te houden.
* Toen we zwommen in de heetwater bronnen, is Martine 'per ongeluk' in de mannenkleedkamers terecht gekomen en heeft naakte mannen gezien. Naar t'schijnt breng ik het er nog zo slecht niet vanaf, integendeel...
* De eigenaar van ons motel is een 'warchild': een canadese vader met een hollandse moeder. Zijn nederlands blijft echter beperkt tot goedendag en dank oe als we betalen. S'avonds in Cranbrook hebben we goed gelachen in het Stand Up Comedian theater.

Dag 7 -----338 mijl -----Travellers Inn
Cranbrook - Missoula

We rijden Canada uit via het stadje Roosville en rijden zo Montana, USA binnen. Door het Blackfeet Indian Reservaat en via Whitefisch bereiken we Glacier NP. Het is het enige park ter wereld dat samen beheerd wordt door 2 landen: Canada en USA. Het noemt officieel Waterton-Glacier International Peace Park. Het is een hooggebergte-park die zich weerspiegelt in ijskoude meren. Het is een wereld van natuurschoon en rust. We bezoeken het park via de enige weg die erdoor leidt, de Going-to-the-Sun road, die zijn naam deze maal geen eer aandoet. Halverwege moeten we terug wegens teveel sneeuw (road closed). Daarna rijden we via het Flathead meer, die duidelijk vorige winter buiten zijn oevers is getreden, naar Missoula.


Sprokkels:
* In het grensstadje Roosville stoppen we aan een tax-free shop en kopen o.a. een fles sterke drank. En nu opletten: de sterke drank wordt apart afgerekend. Daarna moeten wij met de auto tot vlak aan de grens rijden. Daar wachten we efkes op de eigenares van de tax-free shop die komt aangelopen met onze zak met sterke drank. De zak met drank en kasticket moet in het gezichtsveld van de douaniers aan ons worden afgegeven en dan pas is de procedure rond en de koop volbracht. Dit allemaal omdat de law zegt dat alle alcohol uit tax-free shops niet geconsumeerd mag worden in Canada. Het moet de grens over en mag niet meer terug. Die mannen in t'wilde westen ginder lachen er niet mee.
* Martine haar truike begint vorm te krijgen.
* We ontdekken de Cruise Control faciliteiten van onze wagen. Wat ons toelaat om met ons gedrieën in de auto een live show op te voeren van Paradise by the Dashboard Light.
* In Whitefisch een lokaal biertje geproefd en t'smaakt naar ...tomatensap. De waardin, door Pol later royaal getipt, vertelt ons erbij dat het een mengeling is van pils en tomatensap (zoals bij ons de mazoet een mengeling is van pils en cola). Gewoonweg ondrinkbaar. De lokale bieren bevallen ons niet al te erg.
* Tijdens onze rit door Glacier NP krijgt Pol plots een gentse bui en Glacier werd omgedoopt tot 'Glasjee', wat voor de rest van de reis ons lijfwoord zou blijven.

Dag 8 -----289 mijl -----Dude Inn
Missoula - Yellowstone

Eén week is voorbij. Dit is een overgangsrit naar het grootste en oudste park van de USA: Yellowstone National Park. We dwarsen Montana via de Interstate (foto rechts) en Butte (niet butt) en volgen daarna de Gallatin river tot in het stadje West-Yellowstone, die niet meer is dan een verzameling motels en winkeltjes aan de westelijke ingang van het park.
Langs de vrij geweldige Gallatin rivier met serieuze stroomversnellingen zien we kanoeing.
S'avonds hebben we, net zoals bij de Grand Canyon destijds, de IMAX cinema bezocht voor een voorstelling van 1u over Yellowstone NP op een reuzegroot scherm. Ook nog veel gewinkeld.

Dag 9 -----179 mijl -----Alpine Motel Inn
Yellowstone Nationaal Park

We nemen twee dagen om dit geweldige park te bezoeken. Vandaag doen we het eerste gedeelte van de Grand Loop, dit is een weg die in de vorm van een 8 door het park loopt. Het wordt vandaag de dag van de GEISERS. Nieuw-Zeeland (dag 6 reisverhaal) en IJsland zijn gekend voor hun geisers, maar de grootste concentratie van die spuiters ligt in Yellowstone.

- Norris Geysers Basin: de plaats met de meeste geisers, modderpoelen, en andere thermische verschijnselen. Op aangelegde, houten wandelpaden zo'n 20 cm boven de grond, kun je van de ene rariteit naar de andere wandelen. Hier hebben we onze eerste spuitende geiser gezien: kokend water wordt een 10-tal meter de lucht ingespoten gedurende 5 minuten. Dit herhaalt zich om het uur.

 


- Mammoth Hot Springs: enkele mijlen verder rijden we terug door een thermaal gebied met heetwater bronnen die ontspringen op een heuvel en hun weg naar beneden zoeken via spectaculaire terrassen. Het water geeft de rotsen alle pastelkleuren veroorzaakt door de mineralen die erin zitten. Indrukwekkend schoon.

 

 


 

- Daarna zijn we doorgereden naar de meest bekende aller geisers: Old Faithfull (De Oude Getrouwe), omdat hij om de ca 70 min getrouw zijn kokend water en stoom 50 m de lucht inspuit. Om de toeristenstroom op te vangen zijn in een halve cirkel op minstens 150 m van de bron, banken gebouwd, waar tegelijk enkele honderden mensen het schouwspel kunnen meemaken. Old Faithull ligt trouwens in één van de drie 'bassins' die binnen een straal van 15 km, tientallen van die broebelaars ten tonele spreiden: modderblubbers, nijdigaards, grote vlakke bronnen met heet water. Allemaal stinken ze naar sulfer en rotte eieren, maken ze lawaai en zijn enkel te bezichtigen via houten wandelpaden 20cm boven de grond. Als je van de paden afwijkt, riskeer je niet enkel een fikse boete (it's the law!), maar tevens verbrande voeten en benen. We horen van één van de gidsen dat ooit een klein kindje in een geiser gevallen is. Sindsdien werden die wandelpaden aangelegd.

Tijdens onze tocht hebben we veel wild gezien: kudden bizons met hun kalveren, elanden, elkdeer, marmotten. S'avonds keren we voldaan terug naar de startplaats, om morgen het tweede gedeelte aan te vangen.

Dag 10 -----166 mijl -----Antler Motel Inn
West Yellowstone - Jackson(hole)

Vandaag staat de dag in het teken van de NATUUR: gele stenen, de Grand Canyon of the Yellowstone River, de watervallen en het Yellowstone meer.
Het spectaculairste is de Grand Canyon of the Yellowstone rivier met de grote watervallen, te bereiken via een route met vijf uitzichtspunten. Het is een onbeschrijflijke ervaring om op een uitzichtpunt te staan op amper enkele meters van de waterval die zich naast u 300 m in de diepte stort: die duizenden kubieke meter water die voorbij vliegen, het watergordijn die zich beneden vormt door de nevel, de zon erop met de regenboogkleuren in de nevel. We zijn al veel gewoon, maar dat spektakel hebben we van zo dichtbij nog niet meegemaakt. We moeten daarvoor wel nen effort doen door een zeer steil pad te nemen.
En dan die canyon zelf (foto links): het is alsof de wand geschilderd is in alle tinten van gele kleuren (de kleur wordt gecreëerd door heet water inwerkend op vulkanische rotsen; zelfde principe als Mammoth Hot springs). Het zicht doet me denken aan een getruceerde, bijgekleurde foto. We mogen door de verrekijker van een ranger kijken naar een arendsnest bovenop een rotspin. We kunnen heel duidelijk het jong zien die met zijn kopken boven het nest uitsteekt en zoals ons, de natuur zit te bewonderen (juister misschien op zijn eten zit te wachten).
In de late namiddag zijn we via het Yellowstone meer, het grootste bergmeer van de USA, naar de zuidelijke ingang (uitgang voor ons) gereden, nagenietend. Het enige negatieve beeld van Yellowstone zijn de kale bossen als overblijfsel van de hevige brand van 1988 die meer dan de helft van het park verwoestte.
We rijden verder via het grote tetten park (Grand Teton NP), die we niet bezoeken wegens de plots opduikende stortregens. We zien vanuit de wagen wel de attributen van dit aan Yellowstone grenzende park: twee bergen in de vorm van … kegels. In de vooravond komen we aan in Jacksonhole, een beroemd westernstadje.

Sprokkels:
* S'morgens bij het binnenrijden van Yellowstone park is er file!?? What the hell is going on? t'Kwamd uit: een kudde bizons, incl. kalveren en een moederbizon met nageboorte, laverend over de rijweg.
*Jacksonhole is een zeer gezellig westernstadje (ik heb mijn boots daar gekocht) met de originele houten gevels en met de beroemdste bar uit de streek: The One Million Dollar Saloon. De buitensmijter is een handsome, blue-eyed cowboy. Eerst T-bone en Elk (hertenvlees) geëten met als dessert een sundae (dame blanche). Daarna bezoeken we de country muziek bar, drinken geen lokaal bier, enkel Miller Genuine Draft en Corona - cerveza mas finas. Nette cowboys en dito girls vertonen hun kunnen in country linedancing.
Toen de live band stopte na het spelen van een laatste verzoekliedje, daagt Pol me uit (zo van: get gien herte) om een liedje van Led Zeppelin aan te vragen. Ik spring resoluut uit mijn stoel en stap naar die zanger met mijn verzoek. We kijken elkaar 2 sec aan. Er kunnen maar twee dingen gebeuren, flitst het door mijn hoofd: ofwel smijten ze me buiten ofwel beginnen ze me uit te lachen. Maar neen, de zanger knikt instemmend, prevelt iets naar zijn kompanen en starten 'Rock n' roll' een hit destijds van Led Zeppelin. Verbijstering en hilariteit alom (bij ons).



Dag 11 437 mijl Holiday Inn
Jacksonhole - Grand Junction

S'morgens vertrkken we bij 8° en s'avonds komen we aan bij 27°. Alhoewel we deze lastige overgangsrit vroeg gingen aanvatten, gooit de 1 million $ saloon van de avond tevoor roet in het eten. De Genuine Millers, Corona's en de ultieme Rock 'n Roll springpartij op de dansvloer zijn misschien de oorzaak. Misschien zeg ik, want het kan natuurlijk ook altijd nen slechten dag zijn.
Het wordt een lange autorit, zuidwaarts, dwars door de Flaming Gorge National area en verder alover verschillende interstate highways tot in Grand Junction. Hier is de start van een volslagen onbekend avontuur voor ons: rafting op de Colorado rivier.
S'avonds logeren we in de Holiday Inn, waar we s'anderendaags afspraak hebben met het raftteam. We hebben s'avonds voor de eerste keer op die drie reizen in de steets in de Taco Bell geëten.

Sprokkels:
* S'avonds in het hotel hebben we pool gespeeld. Pol, alom gekend als uitbater van een pool café en zelf professioneel bezig, heeft terug op zijn duze gekregen, dat nie schune mier was.
* De helft van Martine haar truike krijgt vorm.


Dag 12 -----20 mijl per raft
Rafting op de Colorado tussen Grand Junction en Moab

We slapen lang en bezoeken s'morgens Grand Junction. S'middags is eindelijk het moment daar: briefing van de raft in het Holiday Inn hotel. We zijn met 3 belgen (wij), 2 Fransen en 2 Duitsers. Een vrouw uit Denver komt niet opdagen; pech voor Pol. We starten op 2 raften: wij op één raftboot en de 4 anderen op de andere raftboot. Onze bagage wordt in waterdichte rubberen zakken gestoken, max 2 per persoon. Onze gids noemt Dave.
En rond 15h30 is het zover: we steken van wal en laten ons meedrijven met de mighty Colorado. Al direct worden we geconfronteerd met de aparte wereld vanop het water. Dave drukt het lyrisch uit: als gids verdienen we niet veel, maar onze voordelen in natura zijn onbetaalbaar: stilte, rust, water en bloedmooie natuur. Hij kan wel eens gelijk hebben. We zijn nog niet van onze verbazing bekomen als we rond 18h aanleggen aan de oevers van de Colorado, bij Black Stone Creek. We eten steak, 'moonen' (zie hieronder), genieten van de zonsondergang en staren naar de sterrenhemel. Mier moet da nie zijn.

Sprokkels:
* Een raft is een rubberboot bediend door een roeiende gids. Op dat relatief klein vlot bergen ze hun keuken, alle eten, de WC (Solid Waste Management System), de tafels, de tenten, ...alles! Waar we kamperen wordt alles opgeruimd, geen kruimeltje gaat verloren; mors je op de grond dan is de afspraak dat je het opruimt (zoniet worden schorpioenen en ander leuk ongedierte aangetrokken). Uiteraard doen ze dit ook om de natuur overeind te houden. Plassen gebeurt in de Colorado (die kan er beter tegen dan de woestijn), kakken gebeurt in een speciale aluminium-kubus met bril (het SWMS), die elke dag hermetisch gesloten en in de boot geborgen wordt. Niets, ik zeg u niets wordt achtergelaten. Roken is toegelaten, maar als je gedaan hebt wordt de resterende tabak/asse in de Colorado gesmeten en de filter in de vuilbak. Elke kampplaats die we verlaten is clean en je ziet niet dat er mensen geweest zijn. Chapeau voor die gasten en voor hun disciplinair gedrag. Het is nodig want naar blijkt zijn er tientallen commerciële rafttrips langs de Colorado. Moest iedereen zijn kilootje afval achterlaten ...
* Langs de overzijde van de Colorado loopt de Amtrak spoorlijn, die regelmatig gebruikt wordt voor goederen- en personenvervoer (de machinisten toeteren en zwaaien bij elke doortocht). Volgens Dave is er een aloude traditie die wil dat bij het passeren van een personentrein, er 'gemoond' wordt, ttz uw broek afsteken en met uw bloot gat richting trein buigen. Zijn woorden zijn nog niet koud of er passeert toch wel een een personentrein zeker: de passagiers moeten zich een bult verschoten hebben bij het zien van 9 blote konten ...



Dag 13 -----32 mijl per raft
Rafting op de Colorado tussen Grand Junction en Moab

We hebben voor de eerste keer in die drie usa-reizen geslapen in een tent. Pol is om 4h op, Martine en ik om 6h. We genieten van de zonsopgang aan de oevers van de Colorado: t'is eigenlijk te mooi om waar te zijn. Inmiddels maken de gidsen het ontbijt klaar, one-eyed buffalo: een sunny-side up ei in een uitgeholde boterham. En dan moet iedereen kakken natuurlijk. 50 m buiten het kamp staat de alu-bak, het Solid Waste Management System, den kakstoel dus. We hebben van ons leven nog nooit zo schoon gescheten: van op een kleine heuvel hebben we een verbluffend uitzicht op de Colorado, op de bruine, steile canyonwand en op de spoorlijn langs de overkant.
We laden alles op en zijn terug weg voor een dag vol verrassingen. Doordat we vroeg op pad zijn, is er veel wildlife te zien, vooral reigers, eenden, lokale vogelsoorten en ... arenden. Op een bepaald ogenblik zien we twee arenden boven onze hoofden cirkelen. Plots duikt ereen loodrecht naar beneden, pakt een eendejong uit een nest aan de oever en vliegt ermee in zijn bek terug de lucht in. Een uitzonderlijk schouwspel die zelfs voor onze ervaren gidsen geen alledaags evenement is. We waoren der weeral bei. We glijden verder mee op de Colorado en na iedere bocht beleven we andere natuur. Gewoonweg prachtig.
S'middags eten we pitta en checken we in bij een klein Ranger station vooraleer we de gevaarlijke rapids (stroomversnellingen) van de Westwater Canyon zullen bedwingen. Het is de enige keer op de trip dat we andere mensen tegenkomen.
Nadat Dave aan iedereen de veiligheidsinstructies gedemonstreerd heeft, zijn we klaar voor de Westwater canyon. Dit is een smalle kloof waar de brede Colorado doorgeperst wordt en dus stroomversnellingen veroorzaakt. Met zijn bijzonder hoge en steile wanden en vervaarlijke rotsblokken in het water, een bijzonder avontuur. Alles hangt af van de rijkunst, sorry vaarkunst van de gids. Iedereen zit gespannen in de boot met zijn lijf vol adrenaline. En 't is nodig: een uur lang vechten we tegen de natuurelementen. De brutale stroomversnellingen zwiepen ons in de lucht en laten ons terug neervallen. Dave blijft rustig en kan enkel wat bijsturen. Ondanks zijn stuurkunst, botsen we tegen rotsen, loopt onze boot vol water en zijn we doornat. We krijgen instructies (op voorhand goed uitgelegd) om te 'bailen' = emmers water uit de boot gieten, rap, zeer rap tussen twee stroomversnellingen in. Eénmaal we terug een rapid aansnijden, zetten we ons in de speciale houding in de boot: eendenzit en met één hand de koorden vasthouden die rondom de boot gespannen zijn. Maar we overleven en als uit de canyon komen, is de algemene gedachte: we kicked some butt again.
Nadien drijven we verder op stille waters met de besneeuwde pieken van de La Sal Mountains voortdurend in ons zicht.

Sprokkels:
* S'avonds meren we ergens aan te velde. Dave en Scott (de andere gids) maken het eten klaar op een dutch oven. Dit is een kookpot met gloeiende kolen onderaan en ook bovenaan op een schaal.
* Lichte paniek bij mij en Martine als we vanuit onze dagrugzak een raar, heel raar geluid horen. Met die vreemde verhalen van schorpioenen en slangen in ons achterhoofd, durft niemand in de zak kijken. Maar we moeten toch onze schrik overwinnen en met de grootste voorzichtigheid ooit doen we ons rugzakje open en ontdekken dat mijn scheermachien-op-batterij aangeslaan is.
* Een woordje over onze raftgenoten:

- De 2 fransen, man en vrouw, zijn van de Bordeaux-streek en verstaan zogezegd engels. Dave tegen hen: Do you understand the safety instructions? Yes! Do you have any questions? Yes! What kind of questions? Yes.
- Met de 2 duitsers, een jongeling van rond de 50 en een jonge gast van rond de 30, hebben we relatief weing contact. Pol kan zich toch niet houden om hen de volgende mop te vertellen (in t'engels natuurlijk): Weten jullie wie de beste toeristen zijn? Nein. De Duitsers! Waarum? Als ze ergens komen blijven ze meestal 4 jaar.
Het was lang geleden dat we nog zo hard gelachen hadden met onze medemens.


Dag 14 -----19 mijl per raft en 182 mijl per wagen -----Iron Horse
Rafting op de Colorado tussen Grand Junction en Moab / Grand Junction - Durango

Na de stroomversnellingen van gisteren, komen vandaag de mooiste uitzichten. We varen constant tussen steile, bruine canyonwanden, op een zeer brede Colorado rivier. We zien een typisch Marlboro-landschap met uitgesproken rotsformaties, varen langs monolieten kubusrotsen waar volgens Dave veel reclamespots opgenomen worden, we zien landschappen te vergelijken met Monument Valley en voortdurend met de besneeuwde La Sal bergen op de achergrond. Deze omgeving maakt zelfs Dave weemoedig; hij begint zowaar oude trapper-verhalen voor te lezen en mondharmonica te spelen. Maar vooraleer we op onze eindbestemming zijn, heeft Dave, de linkaard, ons nog eens goed nat gemaakt op een van de laatste rapids. Na de middag meren we aan en brengt een bus ons terug naar Grand Junction en om het met een cliché te zeggen: we voelen ons moe maar voldaan.
Maar we hebben geen tijd om op adem te komen want we moeten vandaag nog in Durango geraken. We nemen afscheid, laden de koffer van onze huurauto - drie dagen werkloos - en bevinden ons reeds op weg naar Durango, waar we de volgende morgen de trein moeten nemen. En die late namiddag rit wordt nog verrassend mooi: vertrokken uit het hete Grand Junction rijden we enkele uren later over enkele bergpassen van de Rockies in Colorado, bedekt met eeuwige sneeuw en vergezeld van koele temperaturen, met bruisende rivieren en brullende watervallen.
Op één dag overschakelen van de rustige, mighty Colorado naar de hitte van de woestijn van Grand Junction naar de Rockies van Colorado met eeuwige sneeuw is zelfs voor een gedegen en ervaren ploeg als ons, redelijk serieus. That's why we love it. We hebben vannacht redelijk goed geslapen.

Sprokkels:
* S'morgens bij het drukken hebben we terug een prachtig zicht op de omgeving. Maar diene schijtpot begint toch enigzins te stinken en ook vol te geraken. We hebben in totaal 71 mijl geraft, een record volgens Dave en enkel mogelijk door de hoge waterstand en de sterke stroming.
* Naar Durango toe, wanen we ons terug in Canada: we moeten over een bergpas van 12000 ft (4000 m), eeuwige sneeuw alom, besneeuwde pieken, watervallen, enz..
* We rijden in de wagen dus herneemt Martine haar breiactiviteiten.


Dag 15 -----50 mijl per trein -----Silver Spruce Inn
Durango - Silverton - Durango

Niet te voet, niet per auto, niet per vliegtuig, niet per raft, maar per trein. De tocht met een originele stoomlocomotief gaat langs diepe ravijnen, over hoge bruggen en dwars door een deel van de Rockies naar Silverton. De trein rijdt tot waar de rails eindigen: nl in 't centrum van Silverton. Er zijn geen perrons. Alles is er nog zoals vroeger.
Eén nadeel echter: de rit duurt heen 3,5 uur en dan nog 3,5 uur terug want de stoomlocomotief stoomt niet rapper dan een 40 km/uur. Gelukkig maakt het spectaculaire traject veel goed.
Silverton is een verademing: we lunchen in één van die authentieke westernsaloons van dit mijnstadje met 6 onverharde straten. Hier is duidelijk de tijd blijven stilstaan. Waren we gekomen met paard, revolver, cowboyhoed en boots, we zouden minder opgevallen zijn dan in onze short, t-shirt, camcorder en nikes. Op de terugrit ontmoeten we Lars, een airhead van 82 jr met roots in Zweden, maar woonachtig te San Diego.

Sprokkels:
S'avonds zijn we zwaar uit geweest in Durango, kwestie van onze treinreis door te spoelen. We bezoeken een bar met live country-muziek, maar deze keer vragen we geen Led Zeppelin aan. En Pol heeft deze keer zelf gien herte. Daarna bezoeken we een heel speciaal cafeetje met een heel speciaal serveuseke: details bij ons te verkrijgen. De lokale bieren smaken ook hier naar heineken-pils.


Dag 16 -----389 mijl -----Econolodge Inn
Durango - Holbrook

We verlaten de Rockies en rijden naar Mesa Verde NP, waar zich oude indianenwoningen bevinden (Anasazi indianen). Gezien de tijdsdruk, kiezen we echter voor Canyon de Chelly (foto links) een halve dag verderop. Zoals bij de meeste canyons in de USA rijdt ge mijlen door een vlak landschap, waar ge onmogelijk kunt vermoeden dat er plots een scheur in de grond valt: ge staat voor een canyon. De Chelly, uitgesproken als "de sjei", is Navajo-indiaans gebied. Het is een unieke canyon, niet alleen om zijn vorm en uitzicht, maar tevens om de oude rotswoningen, de zgn cliff-dwellings.
Niet vergeten dat we tussen Mesa Verde en de Chelly, in het stadje Cortez gestopt zijn om een bezoek te brengen aan een Vlaamse bakkersfamilie, tegast geweest in het VTM-programma van Wies Andersen. Zij is van Bachte-Maria-Leerne, hij van Oostkamp en ze wonen nu reeds 8 jr in dit gat. We kopen pralines voor Andy (zie dag 20).

Sprokkels:
* We zijn onderweg een stadje gepasseerd die op de kaart stond, nl. Mexican Water: 1 straat en 3 huizen.
* Na Canyon de Chelly - t'is al rond 19h - zoeken we de kortste weg naar Holbrook op de kaart. We vinden een kortere weg maar hij is 'unpaved'. We crossen zo'n 20 mijl in t'zand maar als we een aantal 'kruispunten' tegenkomen die we niet onmiddellijk op de kaart terugvinden, wordt het toch efkes stil in de wagen en bonkt ons hart een paar slagen sneller. Gelukkig zien we een tegenligger, doen de auto stoppen en vragen de weg.
* Inmiddels is onze auto van kleur veranderd: een wit dak gaat over in beige deuren naar van da donkerbruin onderaan de deuren.


Belgian bakery in Cortez


Dag 17 -----332 mijl -----Blue mist motel
Holbrook - Phoenix - Florence

De route vandaag is afwisselend. Tussen Holbrook en Show Low rijden we door prachtige cederwouden. Daarna verder naar Globe waar we route 88 nemen, het startpunt van de Apache Trail (foto links) . Ze maakt haar naam van mooiste route van Arizona waar. Het is een oude Indianenroute, onverhard, die zich slingert door de bergen langs geweldige rotspartijen en langs bergflanken bedekt met reuzecactussen, langs meren en diepgroene rivieren. Langs die tocht, ongeveer 40 mijl, zien we voor het eerst bloeiende agaven: de stam met bloemen is meters hoog. Eenmaal uitgebloeid sterft de plant af. We lezen hier de hoogste temperaturen af: 47°, gelukkig in een droog klimaat. Het wordt een geweldige tocht die uitmondt in Tortilla Flat, een verzameling gebouwen bestaande uit een 'store', een bar met paardezadels als barkrukken en 6 inwoners. We hebben een lokaal biertje geproefd, meer dan één overigens en in alle kleurtjes. En ze smaken allemaal naar heineken-pils.
Na 2,5 weken vertoeven in afgelegen gebieden is het eventjes wennen aan een grootstad als Phoenix. Het is er druk en bloedheet. En zoals in alle Amerikaanse steden is het stratenplan een matrix van evenwijdige lijnen zodat het simpel is om uw weg terug te vinden zo ook de Camelback Road waar we beslissen om s'avonds te gaan eten: in het HRC. Na de obligate double-cheese-hamburger-op-zijn-hardrockcafés, zijn we verder gereden richting Tucson en slapen we in het enige motel van het stadje Florence: het Blue Mist Hotel.

Sprokkels:
* Ge vraagt u waarschijnlijk af hoe we telkens de temperatuur weten? Onze boordcomputer van de auto vertelt ons alles: temperatuur in °C en °F, windrichting, verbruik, gereden km's en mijlen, enz.
* Martine haar truike begint vorm te krijgen. Ze beweert het nog altijd koud te hebben van de airco in de auto en toont ons haar kiekevlees.


Dag 18 -----606 mijl -----Motel 6
Florence - El Cajun (San Diego)

Onze langste rit ooit. We ontbijten niet maar rijden direct naar Tucson via de cactus-route dwars door de woestijn. Onderweg passeren we Biosphere II, maar we beslissen om geen bezoek te brengen. Wel bezoeken we nabij Tucson het Pima Airport Museum met een verzameling van liefst 150 vliegtuigen van juist voor de 2de wereldoorlog tot heden: bombers, jagers maar ook een Herculus transportvliegtuig, en een B-52. Even verderop bevindt zich het fameuze 'vliegtuigenkerkhof' waar duizenden afgedankte militaire en burgervliegtuigen geparkeerd staan, netjes per model en netjes in de rij. Indrukwekkend. Naar het schijnt worden sommige vliegtuigen daar tijdelijk geparkeerd, van anderen worden de onderdelen gebruikt . In alle geval roesten ze niet, want de neerslag is in deze contreien beperkt tot enkele mm/jaar.
Via de route 89 rijden we verder de woestijn in naar Why en naar het Organ Pipe NP aan de Mexicaanse grens: een verzameling van de zeldzame Organ Pipe cactus (Orgelpijp cactus) + alle andere mogelijke soorten cactussen, genoeg om voort te kunnen voor de rest van ons leven. We rijden door het park tot net aan de USA/Mexicaanse grenspost (foto rechts): Lukeville. Met de wagen mogen we Mexico echter niet in. We beseffen dat we een 2-tal weken nog een eind in Canada zaten (Jasper) en nu aan de Mexicaanse grens staan.
Het is ondertussen 17h en San Diego ligt nog 340 mijl verderop. We beslissen om door te rijden, en we zien dan wel. Maar op een Interstate zonder verkeer, met de Cruise Control ingesteld op
75 mijl/uur, is de klus geklaard in minder dan 5 uur.

Sprokkels:
* We kopen tortilla's en salsa in de tax-free shop aan de Mexicaanse grens. De snacks dienen om de chauffeur te voederen tijdens de autorit.
* Na St-Pol's cathedral, St Martin's in the Field (beide bezocht in Londen), hebben we nu een Lukeville. Waar blijven de Schaecks?
* Stel u Pol's gezicht voor toen ik om 5u in de namiddag durf voor te stellen om verder te rijden naar San Diego: ogen als vlammende bolleketten, mond halfopen, onbegrijpend kijken naar Martine, een blik die mij zot verklaart en een stem(metje) die uiteindelijk zegt: maar dat is van Landegem tot in Bretagne. Hij is echter vergeten dat er tussen Landegem en Bretagne 255 verkeerslichten staan, 177 ronde punten, 200 stops, 28 files, 1 grenscontrole, 1 ring van Parijs en in de weg rijdende Fransen … maar niets van dat alles in Arizona en Zuid Californië.



Dag 19 -----247 mijl -----State Street Hotel
San Diego - Santa Barbara

S'voormiddags bezoeken we een winkelcentrum: Seaport Village aan de haven in San Diego, een nagemaakt vissersdorp-uit-de-vorige eeuw, met boetieks en winkelkes. S'namiddags eten we terug een fameuze hamburger in het HRC en koop ik mijn 4de Hard Rock Café T-shirt deze reis.
Rond half vier vertrekken we naar Santa Barbara waar we onze laatste weekend zullen doorbrengen. We krijgen deze keer onze portie files in het highway-kluwen van Los Angeles: files in beide richtingen van elk 7 rijvakken. Dus 14 geblokkeerde rijvakken: only in de States.
We geraken er toch uit en via de legendarische route 1 (zie motoverslag USA 1994+95) rijden we s'avonds mijn 2de thuishaven binnen, met de radio op 99.9 KDYD (best rock music in town) en logeren we op 100 m van het strand in het State Street Hotel.

Eén sprokkel:
* Martine haar truike is af.

Dag 20 + 21----- State Street Hotel

Week-endje Santa Barbara met onze klassiekers:

- terug zien van oude Wavefront makkers: Dennis Cagan, Andy en Joyce.
Jack and Judy, waar we de vorige keer overnachtten, zitten echter in Parijs.
- blitzbezoekje aan de Wavefront burelen
- de Montecito Inn: een hotel van Chaplin destijds
- Winkelkes in State Street, CD's in The Wherehouse, de Big Dog parade, de Pier
- Het Japans restaurant 'Something Fishy' met spectakel rond de tafel
- niets doen, decompresseren, onze auto naar de car wash brengen (zen'der serieus ulder broek aan gescheurd)

Deze klassiekers zijn vooral geboren tijdens mijn beroepshalve bezoeken voor Wavefront (zie dag 23 van mijn moto reisverhaal Westkust 94+95).
Zaterdagnamiddag en -avond zijn we uitgenodigd bij Andy, Joyce (foto rechts) and AJ, hun zonderling zoontje van 14jr, een internet freak die enkel zijn kamer uitkomt om te eten en te drinken. De familie DeNecochea (Mexicaanse afkomst) woont in Santa Ynez, zo'n 30 mijl verderop in het binnenland. In tegenstelling tot de vorige keer krijgen we geen verbrande kip voorgeschoteld maar ribbetjes, steak en Californische wijn.
S'avonds gaan we uit in de plaatselijke Maverick Saloon. Eerst poolen we: Andy met mij en Martine tegen de professionals Pol en Joyce. Z'en weeral op ulder duze had. Pol heeft er een soort complex aan over gehouden. Later op de avond begint het echte feest: een Country-fuif. Ja manneke, wa we daar allemaal gezien en gehoord hebben. Uit de vier windstreken blijken cowboy vrouwen en mannen af te zakken om hun dans- andere kunsten tentoon te spreiden: de country dansen zijn mooi gebracht in de typische country outfit: boots en jeans voor de mannen, boots en korte plooirokjes voor de vrouwen die vooral aandacht trekken bij het opwaaien. We houden een lijstje bij van de kleur van onderbroek en van de soort: een body, koersbroek dan wel een slipje. En na een paar screw-drivers en margaretha's (de lokale biertjes smaken teveel naar pils) merken een paar lokale schoonheden ons bendeke op met alle gevolgen vandien. Wat bij Pol de toepasselijke zinsnede ontlokt: al die hete klinken. Uiteindelijk keren we terug naar Andy's huis en blijven daar maar blijven want we zien nog moeilijk uit onze ogen verre van nog met de wagen naar Santa Barbara terug te rijden.

Dag 22 -----98 mijl
Santa Barbara - Los Angeles International Airport

Om kwart voor vijf s'morgens moeten we ons bed uit on the road to LA want onze vlieger vertrekt om 10 am. Op de vlieghaven merkt Pol dat hij de reserve autosleutel verwisseld heeft met zijn hotelsleutel. Porky, de eigenaar van het State street motel, zal ontevreden geweest zijn. Toch leveren we de huurauto in, verliezen we ons goed humeur want de volgende dag, na een overstap in New York, zien we in Zaventem plots de gezichten van Frans en Annette opduiken en da staat ons nie aan. De congé is over and out na 4478 mijl of 7165 km autorijden. Op onze buik: gien sanse.

 

 


ADDENDUM:

"Van de straat geraapt"

Falling rock
No shooting, no collecting, no off-drives allowed
Slower traffic keep right
Left lane must turn left
Reduced speed ahead
Emergency parking only
Thru traffic keep right
Thru traffic merge left
Strong winds possible next 63 miles
Watch out for animals next 157 miles
Stop when schoolbus signals flash red
Passing lane ahead
Steep grade
Right lane ends
Narrow bridge
Flash flood area
Soft shoulder
One lane bridge
Scenic drive
Watch for pedestrians
Ped X-ing
Stop when flooded
Moose X-ing
Keep off meridian
Deer X-ing
Weigh station
Road closed
Open range
Bump
Bridge may be icy
Slow
Snow slide area
End construction
Wrong way - Do not enter
Rough road
Adopt a highway
Road narrows
No crossing zone
Be prepared to stop
No trespassing
Buckle-up, it's the law
Schoolbus stop ahead
Keep right except to pass
Pass with care
No litter: 2000 $ fine
Trucks entering highway
Litter removal
Cattle guard
Trucks use lower gear
No stopping or standing
Yes, we're open
Sorry, we're closed
Kozy campground
Free refills